توضیحات
مکانیسم عمل
اینفلیکسیماب یک آنتیبادی مونوکلونال کایمریک است که به فاکتور نکروز تومور آلفا (TNFα) انسانی متصل میشود و از این طریق فعالیت TNFα اندوژن را مهار میکند. افزایش سطح TNFα در بافتها و مایعات بدن بیماران مبتلا به بیماریهای التهابی مشاهده شده است. TNFα در بروز التهاب نقش مهمی دارد و اثرات زیستی آن شامل موارد زیر است:
- تحریک تولید سایتوکاینهای پیشالتهابی مانند اینترلوکینها
- افزایش مهاجرت لکوسیتها به محل التهاب
- فعالسازی نوتروفیلها و ائوزینوفیلها
- القای پروتئینهای فاز حاد و آنزیمهای تخریبکننده بافت
با اتصال اینفلیکسیماب به TNFα، این مسیرهای التهابی مهار میشوند و در نتیجه پاسخ التهابی کاهش مییابد.
ترکیبات دارو
رمیکید® حاوی ماده فعال اینفلیکسیماب است. سایر ترکیبات تشکیلدهنده شامل سوکروز، پلیسوربات ۸۰، سدیم فسفات مونوبازیک و سدیم فسفات دیبازیک هستند. اینفلیکسیماب یک آنتیبادی مونوکلونال کایمریک انسانی-موشی است که علیه TNFα ساخته شده و از یک رده سلولی نوترکیب تولید میشود.
موارد مصرف
رمیکید® یک داروی بیولوژیکی قوی است که برای درمان بیماریهای زیر استفاده میشود:
- آرتریت روماتوئید
- آرتریت پسوریاتیک
- اسپوندیلیت آنکیلوزان
- پسوریازیس
- بیماری کرون
- کولیت اولسراتیو
همچنین تحت نظر پزشک، رمیکید® میتواند در موارد زیر نیز تجویز شود:
در بزرگسالان:
- بیماران بستری مبتلا به Covid-19
- پسوریازیس پوسچولار
- سارکوئیدوز مقاوم به درمان
- کولیت ناشی از مصرف مهارکنندههای کنترل ایمنی
در کودکان:
- بیماری کاوازاکی مقاوم به IVIg
- آرتریت ایدیوپاتیک جوانان
مصرف در بارداری و شیردهی
بارداری
مصرف رمیکید® در دوران بارداری تنها در صورتی توصیه میشود که ضرورت بالینی واضح وجود داشته باشد. زنان در سن باروری باید در طول درمان و حداقل تا ۶ ماه پس از آخرین دوز از روشهای مؤثر پیشگیری از بارداری استفاده کنند. این دارو از جفت عبور میکند و میتواند تا ۱۲ ماه پس از تولد در خون نوزاد قابل تشخیص باشد.
شیردهی
از آنجا که اینفلیکسیماب در مقادیر کم در شیر مادر شناسایی شده است، تصمیم به ادامه شیردهی در طول درمان باید با در نظر گرفتن خطر احتمالی مواجهه نوزاد با دارو، مزایای شیردهی برای نوزاد و مزایای درمان برای مادر انجام شود. با این حال، اینفلیکسیماب در مجموع با شیردهی سازگار در نظر گرفته میشود و در صورت تشخیص ضرورت درمان توسط پزشک، میتوان مصرف آن را در دوران شیردهی ادامه داد.
درخصوص نحوه صحیح مصرف دارو به این نکات توجه کنید
رمیکید® باید همیشه طبق توصیه و تحت نظارت پزشک مصرف شود.
- دوز معمول در آرتریت روماتوئید: ۳ mg/kg وزن بدن
- دوز معمول در آرتریت پسوریاتیک، اسپوندیلیت آنکیلوزان، پسوریازیس، کولیت اولسراتیو و بیماری کرون: ۵ mg/kg وزن بدن
مصرف در کودکان و سالمندان
مصرف رمیکید® در کودکان و سالمندان باید با تجویز و تحت نظارت پزشک متخصص انجام شود. رمیکید® فقط در کودکانی که مبتلا به بیماری کرون و بالای ۳ سال هستند یا مبتلا به کولیت اولسراتیو و بالای ۶ سال هستند باید تجویز شود.
اگر تزریق رمیکید® فراموش شود، بیمار باید در اولین فرصت پزشک خود را مطلع کند و برای تزریق دارو اقدام شود.
راهنمای تزریق رمیکید®
رمیکید® یک داروی بیولوژیک تزریقی است که فقط به صورت انفوزیون وریدی (IV infusion) و تحت نظر پزشک یا در مرکز درمانی مجهز تجویز میشود و مصرف خودسرانه آن مجاز نیست. پزشک یا پرستار، رمیکید® را برای انفوزیون آماده میکند. رمیکید® معمولاً به یکی از وریدها (اغلب در بازو) طی ۲ ساعت تجویز میشود. پس از تزریق ۴ دوز از رمیکید®، پزشک میتواند دارو را طی ۱ ساعت تزریق کند. بیمار در طول دریافت رمیکید® و همچنین ۱ تا ۲ ساعت پس از دریافت دارو تحت نظارت خواهد بود.
تداخلهای دارویی (تداخل دارویی و غذایی)
پیش از شروع درمان، بیمار باید فهرست تمام داروهای مصرفی (تجویزی، بدون نسخه، گیاهی و مکملها) را به پزشک ارائه دهد.
توصیه میشود واکسنهای زنده همزمان با رمیکید® تجویز نشوند. همچنین توصیه میشود واکسنهای زنده به نوزادانی که در رحم مادر در معرض اینفلیکسیماب قرار گرفتهاند تا ۱۲ ماه پس از تولد داده نشود. اگر سطح سرمی اینفلیکسیماب نوزاد قابل تشخیص نباشد یا تجویز اینفلیکسیماب به سهماهه اول بارداری محدود شده باشد، در صورت وجود مزیت بالینی واضح برای نوزاد، تجویز واکسن زنده ممکن است زودتر مدنظر قرار گیرد. تجویز واکسن زنده به نوزادی که از شیر مادر تغذیه میکند، در حالی که مادر اینفلیکسیماب دریافت میکند، توصیه نمیشود مگر اینکه سطح سرمی اینفلیکسیماب نوزاد قابل تشخیص نباشد. همچنین توصیه میشود عوامل عفونی درمانی همزمان با رمیکید® تجویز نشوند.
موارد احتیاط
پیش از مصرف رمیکید®، باید با پزشک، داروساز یا پرستار مشورت شود.
رمیکید® ممکن است با واکنشهای مرتبط با تزریق همراه باشد. در صورت بروز این واکنشها، سرعت تزریق باید کم یا متوقف شود. در برخی موارد، پیشدرمانی با داروهایی مانند آنتیهیستامین، هیدروکورتیزون یا پاراستامول برای کاهش ریسک واکنشهای گذرا لازم است.
درمان با اینفلیکسیماب نباید در بیماران مبتلا به عفونت فعال (از جمله عفونت موضعی بالینی مهم) آغاز شود. بیمار باید پیش از شروع، در طول تزریق و بعد از تزریق دارو از نظر عفونتهایی مانند توبرکلوزیس (TB) تحت نظارت دقیق باشد. در صورت بروز عفونت جدی یا سپسیس، ادامه درمان باید متوقف شود.
تستهای تشخیصی مناسب شامل تست پوستی توبرکولین (PPD)، گرافی قفسه سینه و/یا سنجش آزادسازی اینترفرون گاما باید در تمام بیماران انجام شود.
در بیماران تحت درمان با رمیکید®، در صورت بروز بیماریهای سیستمیک جدی، عفونتهای قارچی فرصتطلب باید مورد توجه پزشک قرار گیرد.
بیماران مبتلا به بیماری کرون همراه با فیستولهای حاد چرکی تا زمانی که علت عفونت (بهویژه آبسهها) مشخص نشود نباید مصرف رمیکید® را آغاز کنند.
با توجه به اینکه رمیکید® ممکن است باعث فعالسازی مجدد هپاتیت C شود، بیمار باید قبل از دریافت دارو تست هپاتیت C انجام دهد. در صورت مثبت بودن تست، مشورت با پزشک متخصص درمان هپاتیت ضروری است.
رمیکید® در بیماران با نارسایی قلبی خفیف باید تحت نظارت دقیق مصرف شود و در صورت تشدید علائم قلبی، مصرف دارو باید متوقف شود.
مصرف در کودکان و سالمندان
تمامی موارد بالا در مورد کودکان و سالمندان نیز صدق میکند. کودکانی که رمیکید® دریافت میکنند، در مقایسه با بزرگسالان ریسک ابتلا به عفونت بیشتری دارند. کودکان در طول درمان میتوانند واکسن دریافت کنند، اما نباید واکسن زنده دریافت کنند.
نگرانیهای مربوط به عوارض جانبی
- تشکیل آنتیبادی: تشکیل آنتیبادیهای خنثیکننده دارو ممکن است با مهارکنندههای TNF بیولوژیک رخ دهد و با از دست رفتن اثربخشی همراه باشد.
- اختلالات خونی: ممکن است سمیتهای خونی (مانند لکوپنی، نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، پانسیتوپنی) دیده شود.
موارد منع مصرف
موارد منع مصرف اینفلیکسیماب بر اساس اطلاعات ارائهشده شامل موارد زیر است:
- سابقه حساسیت شدید به اینفلیکسیماب، پروتئینهای موش یا هر یک از اجزای فرمولاسیون
- مصرف دوزهای وریدی بالاتر از ۵ mg/kg در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی متوسط تا شدید
عوارض جانبی (کودکان، بزرگسالان، سالمندان)
از عوارض جانبی بسیار شایع میتوان به موارد زیر اشاره کرد: عفونت ویروسی (مانند آنفولانزا، عفونت ویروس تبخال)، سردرد، عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، سینوزیت، درد شکم، حالت تهوع.
عوارض شایع نیز شامل موارد زیر است: عفونتهای باکتریایی (مانند سپسیس، سلولیت، آبسه)، نوتروپنی، لکوپنی، کمخونی، علائم تنفسی آلرژیک، افسردگی، بیخوابی، سرگیجه، گیجی، کاهش حس چشایی، تپش قلب، افت فشار خون، فشار خون بالا، گرگرفتگی، عفونت دستگاه تنفسی تحتانی، تنگی نفس، خونریزی بینی، خونریزی دستگاه گوارش، اسهال، سوءهاضمه، رفلاکس معده به مری، یبوست، عملکرد غیرطبیعی کبد، شروع جدید یا بدتر شدن پسوریازیس از جمله پسوریازیس پوسچولار (عمدتاً کف دست و پا)، کهیر، بثورات پوستی، خارش، تعریق بیش از حد، خشکی پوست، درماتیت قارچی، اگزما، آلوپسی، درد مفاصل، درد عضلانی، کمردرد، عفونت ادراری، درد قفسه سینه، خستگی، تب، واکنش محل تزریق، لرز و ادم.
شرایط نگهداری
در خصوص نگهداری رمیکید® رعایت موارد زیر ضروری است:
- دارو باید دور از دید و دسترس کودکان نگهداری شود.
- دارو باید در یخچال و در دمای ۲ تا ۸ درجه سلسیوس نگهداری شود و از یخزدگی محافظت گردد.
- پس از گذشت تاریخ انقضا نباید دارو مصرف شود. تاریخ انقضا روی بستهبندی و برچسب پس از “EXP” مشخص شده و تاریخ انقضا آخرین روز همان ماه است.
- رمیکید® میتواند در جعبه اصلی خود، بیرون از یخچال تا دمای حداکثر ۲۵ درجه سانتیگراد به مدت ۶ ماه نگهداری شود. در این شرایط، دارو نباید دوباره به یخچال بازگردانده شود و تاریخ انقضای جدید باید روی جعبه یادداشت شود؛ مصرف باید قبل از تاریخ جدید انجام شود.
- توصیه میشود پس از آمادهسازی رمیکید® برای انفوزیون، دارو حداکثر ظرف ۳ ساعت تزریق شود. اگر تزریق انجام نشود، با رعایت کامل شرایط بهداشتی میتوان دارو را به مدت ۲۸ روز در یخچال (۲ تا ۸ درجه) و سپس به مدت ۲۴ ساعت در دمای حداکثر ۲۵ درجه نگهداری کرد.
- در صورت تغییر رنگ یا مشاهده ذرات، دارو نباید مصرف شود.
ماده موثره
ماده مؤثره رمیکید®، اینفلیکسیماب (Infliximab) است.
منع رانندگی
رمیکید® معمولاً منع مستقیم برای رانندگی ندارد، اما ممکن است پس از تزریق در برخی افراد عوارضی مانند سرگیجه، خستگی یا احساس ضعف ایجاد شود. در صورت بروز این علائم، بیمار باید از رانندگی و کار با ماشینآلات خودداری کند.
سایر موارد(محتویات بسته و سایر اطلاعات)
هر بسته رمیکید® حاوی یک ویال شیشهای است که در آن پودر لیوفیلیزه برای تهیه محلول تزریق وریدی قرار دارد و معمولاً شامل ۱۰۰ میلیگرم اینفلیکسیماب است.
رمیکید / Remicade
اسم: اینفلکسیمب
مکانیسم: داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی و مهار کننده فاکتور نکروز تومور آلفا (TNFα)
اشکال دارویی: ویال 100 میلی گرم لیوفیلیزه
اندیکاسیون:
- بزرگسالان و کودکان 6 سال و به بالا برای کرون متوسط تا شدید
- بزرگسالان و کودکان 6 سال و به بالا برای کولیت اولسراتیو متوسط تا شدید
- آرتریت روماتوئید
- اسپوندیلیت آنکیلوزان
- آرتریت پسوریاتیک
- پلاک پسوریازیس
بیماری پسوریازیس چیست و چگونه درمان میشود؟
پسوریازیس
پسوریازیس (Psoriasis) نوعی اختلال پوستی است که باعث میشود سلول های پوست تا ۱۰ برابر سریعتر از حد طبیعی تکثیر شوند. سلول های پوست معمولاً هر ۱۰ تا ۳۰ روز تعویض میشوند. در این بیماری، سلول های جدید هر ۳ تا ۴ روز رشد میکنند.
این عارضه باعث میشود که روی پوست، لکه های قرمز ناهمواری که با پوسته های سفید پوشیده شدهاند، ایجاد شود. این لکه های پوستی میتوانند در هر جایی از بدن ظاهر شوند، اما بیشتر روی پوست سر، آرنج، زانو و کمر ظاهر میشوند. پسوریازیس، مسری نیست و از فردی به فرد دیگر منتقل نمیشود.
این بیماری در بیشتر افراد، تنها چند ناحیه را تحت تاثیر قرار میدهد اما در موارد شدیدتر، پسوریازیس میتواند قسمت های زیادی از بدن را درگیرکند. طی دوره های این بیماری شاهد چند هفته یا چند ماه شعله ور شدن و فروکش کردن پسوریازیس هستیم.
شیوع پسوریازیس در ایران حدود ۲% کل جمعیت است. این بیماری همواره با بیماریهای دیگری مرتبط است و فرد مبتلا ممکن است علاوه بر پسوریازیس به یکی از بیماریهای زیر نیز مبتلا باشد:
- دیابت نوع دو
- بیماری التهابی روده
- بیماری قلبی
- آرتریت پسوریاتیک
- اضطراب
- افسردگی
درمان پسوریازیس
پسوریازیس یکی از بیماریهای خود ایمنی پوستی است که درمان بهموقع آن میتواند شدت علائم را کاهش داده و از پیشروی و حاد شدن بیماری جلوگیری کند. درمان این بیماری به دوصورت سیستمیک یا موضعی است. اگر این بیماری خفیف باشد بهراحتی با استفاده از درمانهای موضعی مانند مصرف پماد قابل درمان است. در موارد شدیدتر از داروهای سیستمیک و خوراکی استفاده می شود. با مراجعه به پزشک و درمان مناسب، تا حد زیادی می توان علائم آن را حتی در صورت جدی بودن، کنترل کرد.
نمونه های درمان سیستمیک
- متوترکسات یا سیکلوسپورین
- استروئیدها
- رتینوئیدها
- مهارکننده های فسفودی استراز ۴
- بیولوژیکها مانند Infliximab ،Adalimumab ،Ustekinumab
عوامل تشدید بیماری پسوریازیس
- استرس
- جراحتهای پوستی
- مشروبات الکلی
- برخی داروها
- عفونتها
تاثیرات سبک زندگی بر روی بیماری پسوریازیس
برخی از تغییرات سبک زندگی ممکن است به کاهش یا جلوگیری از تشدید پسوریازیس کمک کنند که شامل موارد زیر هستند:
- سالم ماندن، مانند حفظ وزن متوسط، اجتناب از سیگار، کاهش مصرف الکل و داشتن یک رژیم غذایی متعادل
- مرطوب نگه داشتن پوست، مانند استفاده منظم از نرم کننده ها و اجتناب از صابون ها و مواد آرایشی که می توانند پوست را خشک کنند
- استفاده از دفترچه یادداشت برای شناسایی علائم
- اجتناب از محرک های خاص پسوریازیس، مانند برخی غذاها و آب و هوا
- به حداقل رساندن استرس از طریق مدیتیشن، یوگا، روان درمانی یا استراتژی های دیگر
- ورزش منظم
بیماری پسوریازیس چیست و چه علائمی دارد؟
روشهای تشخیص و رویکرد درمانی پسوریازیس چگونه است؟
بیماری آرتریت پسوریاتیک چیست و چگونه درمان میشود؟
آرتریت پسوریاتیک
آرتریت پسوریاتیک نوعی آرتریت است که باعث درد، تورم و سفتی مفاصل در برخی از افراد مبتلا به بیماری مزمن پوستی به نام پسوریازیس می شود. پسوریازیس به صورت پچهایی از پوست قرمز ضخیم و ملتهب که اغلب با فلسهای نقرهای پوشیده میشود، ظاهر میشود. حدود 30 درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس به آرتریت پسوریاتیک نیز مبتلا می شوند.
آرتریت پسوریاتیک مردان و زنان را به یک اندازه تحت تأثیر قرار می دهد. اکثر افرادی که به آرتریت پسوریاتیک مبتلا می شوند ابتدا علائم پوستی پسوریازیس و سپس علائم آرتریت را دارند. با این حال، در حدود 15 درصد موارد علائم آرتریت قبل از ظهور پسوریازیس مشاهده می شود. در 15 درصد دیگر از موارد آرتریت پسوریاتیک همزمان با پسوریازیس تشخیص داده می شود.
علائم آرتریت پسوریاتیک عبارتند از:
- درد و حساسیت در مفاصل
- مشکل در حرکت، سفتی در مفاصل یا پشت. حدود نیمی از بیماران دچار سفتی صبحگاهی بیش از 30 دقیقه هستند
- پلاکهای پوستی خشک یا قرمز هستند که معمولاً با فلسهای سفید نقرهای پوشیده شدهاند و ممکن است لبههای برجسته داشته باشند
- ناهنجاریهای ناخن، مانند ناخنهای سوراخدار، تغییر رنگ یا شکنندگی ناخنها
- خستگی نیز در بیماران شایع است
الگوهای آرتریت پسوریاتیک:
آرتریت پسوریاتیک گروه های خاصی از مفاصل را تحت تاثیر قرار می دهد. عبارات زیر برای توصیف الگوهای آرتریت پسوریاتیک استفاده می شوند:
آرتریت دیستال – این نوع آرتریت پسوریاتیک، مفاصل انتهایی (دیستال) انگشتان دست و پا را تحت تاثیر قرار می دهد.
الیگوآرتریت نامتقارن – این نوع آرتریت پسوریاتیک کمتر از پنج مفصل کوچک یا بزرگ بدن را تحت تأثیر قرار می دهد اما لزوماً در هر دو طرف بدن رخ نمی دهد(به عنوان مثال، یک فرد ممکن است درد مفاصل را در یک آرنج تجربه کند اما در دیگری درد نداشته باشد).
پلی آرتریت متقارن – این نوع آرتریت پسوریاتیک پنج یا چند مفصل را در هر دو طرف بدن درگیر می کند. علائمی شبیه به آرتریت روماتوئید ایجاد می کند.
آرتریت موتیلان – این نوع آرتریت پسوریاتیک باعث تغییر شکل مفاصل شده و آنها را از بین می برد که اغلب با کوتاه شدن انگشتان دست یا پای درگیر همراه است
اسپوندیلوآرتریت – این نوع آرتریت پسوریاتیک مفاصل ستون فقرات از جمله مفصل ساکروایلیاک (محل اتصال ستون فقرات به لگن) را درگیر می کند.
درمان:
- داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs): معمولاً از طریق خوراکی مصرف می شوند، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن که به کاهش درد کمک می کنند. بسیاری از NSAID های تجویزی نیز می توانند به کاهش التهاب کمک کنند.
- کورتیکواستروئیدها: کورتن ها را می توان از طریق خوراکی مصرف کرد یا در مطب پزشک در داخل مفصل تزریق شود. پزشکان به دلیل عوارض جانبی این دسته از داروها، سعی می کنند آنها را در کمترین دوز و کوتاهترین زمان ممکن تجویز نمایند.
- داروهای ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری (DMARDs): داروهای قدرتمندی هستند که التهاب را کاهش می دهند و می توانند از بدتر شدن آرتریت پسوریاتیک جلوگیری کنند. DMARD های مرسوم بیشترین استفاده را داشته اند و دارای اثر سرکوب کننده سیستم ایمنی هستند. رایج ترین داروی مورد استفاده، متوترکسات است.
- بیولوژیکها: این داروها، مواد شیمیایی یا مراحل خاصی را در فرآیند التهابی قطع می کنند و معمولاً سریعتر از DMARD های مرسوم عمل می کنند. آنها توسط خود بیمار یا همراه او به صورت زیر جلدی در منزل تزریق می شوند و یا از طریق انفوزیون در مطب پزشک تجویز می گردند (مانند داروهای اینفلکسیمب، آدالیمومب و اتانرسپت، اوستکینومب و سکوکینومب).
- مهارکننده جانوس کیناز (JAK Inhibitor): این داروها مانند داروهای بیولوژیک، مراحل خاصی را در فرآیند التهابی مسدود می کنند، اما این داروها از طریق خوراکی مصرف می شوند (مانند توفاسیتینیب و اوپاداسیتینیب).
- داروی اوستکینومب، علاوه بر درمان آرتریت پسوریاتیک، در درمان کولیت اولسراتیو، کرون و پسوریازیس نیز به کار می رود.
بیماری اسپوندیلیت آنکیلوزان چیست و چگونه درمان میشود؟
اسپوندیلیت آنکیلوزان (Ankylosing Spondylitis)
اسپوندیلیت آنکیلوزان عبارت است از یک بیماری مفصلی پیشرونده، مزمن و خودایمنی که اغلب ستون فقرات و استخوانهای لگن را درگیر میسازد. بیمار به دلیل التهاب و سفتی ستون فقرات ممکن است حالت «خم شدن به جلو» داشته باشد. علائم معمولا در اوایل بزرگسالی شروع می شود. التهاب همچنین می تواند در سایر قسمت های بدن رخ دهد (معمولاً چشم ها).
این بیماری علت شناخته شده ای ندارد اگرچه به نظر می رسد عوامل ژنتیکی در آن دخیل باشند. به ویژه افرادی که دارای ژنی به نام HLA-B27 هستند، در معرض خطر ابتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان هستند. با این حال تنها برخی از افراد دارای این ژن به بیماری مبتلا می شوند.
علائم اولیه اسپوندیلیت آنکیلوزان ممکن است شامل کمردرد و سفتی در ناحیه کمر و باسن باشد، به خصوص هنگام صبح و بعد از دورههای عدم تحرک، گردن درد و خستگی نیز شایع است. با گذشت زمان علائم ممکن است بدتر شود، بهبود یابد یا در فواصل نامنظم متوقف شود.
مناطقی که بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرند عبارتند از:
- مفصل بین پایه ستون فقرات و لگن
- مهره ها در قسمت پایین کمر
- مکان هایی که تاندون ها و رباط ها به استخوان ها می چسبند که عمدتاً در ستون فقرات است اما گاهی اوقات نیز در امتداد پشت پاشنه پا می باشد
- غضروف بین استخوان سینه و دنده ها
- مفاصل ران و شانه
در اسپوندیلیت آنکیلوزان شدید، استخوان جدید به عنوان بخشی از تلاش بدن برای التیام تشکیل می شود. این استخوان جدید به تدریج شکاف بین مهره ها را پر می کند و در نهایت بخش هایی از مهره ها را به هم می چسباند و ستون فقرات سفت و غیر قابل انعطاف می شود. فیوژن همچنین می تواند قفسه سینه را سفت کند و ظرفیت و عملکرد ریه را محدود کند.
سایر عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد:
یکی از شایع ترین عوارض اسپوندیلیت آنکیلوزان، یووئیت یا التهاب چشم می باشد که می تواند باعث درد چشم ، حساسیت به نور و تاری دید شود. در صورت بروز این علائم فوراً به پزشک خود مراجعه کنید.
شکستگی های فشاری، استخوان های برخی افراد در مراحل اولیه اسپوندیلیت آنکیلوزان ضعیف می شود. مهره های ضعیف می توانند فشرده شوند و شدت حالت خمیده را افزایش دهند. شکستگی مهره ها می تواند به طناب نخاعی و اعصابی که از ستون فقرات عبور می کنند فشار وارد کند و باعث آسیب آنها شود.
مشکلات قلبی
درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان:
هدف از درمان، تسکین درد و سفتی و جلوگیری یا به تاخیر انداختن تغییر شکل ستون فقرات و عوارض بیماری است. درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان قبل از ایجاد آسیب غیرقابل برگشت بیماری، بسیار موفق است.
داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ناپروکسن و ایبوپروفن – داروهایی هستند که پزشکان معمولاً برای درمان اسپوندیلوآرتریت محوری استفاده می کنند. این داروها می توانند التهاب، درد و سفتی را تسکین دهند.
اگر داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مفید نباشند پزشک ممکن است شروع یک داروی فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا (آنتی TNF) یا یک مهارکننده اینترلوکین 17 (IL-17) را پیشنهاد کند. این داروها زیر پوست یا از طریق داخل وریدی تزریق می شوند. گزینه دیگر مهارکننده جانوس کیناز (JAK Inhibitor) است (مانند توفاسیتینیب و اوپاداسیتینیب).
نمونه هایی از داروهای نکروز دهنده تومورآلفا (آنتی TNF) عبارتند از: اینفلکسیمب، آدالیمومب و اتانرسپت که در کشور موجود هستند.
بیماری اسپوندلیت انکیلوزان چیست و چگونه درمان میشود؟
بیماری کولیت اولسراتیو چیست و چگونه درمان میشود؟
کولیت اولسراتیو
کولیت اولسراتیو (UC) یک بیماری التهابی مزمن روده بزرگ است که محدود به لایه مخاطی روده بزرگ است. تقریباً همیشه رکتوم را درگیر می کند و ممکن است به صورت پروگزیمال و پیوسته گسترش یابد تا سایر بخش های کولون را درگیر کند( در کولیت اولسراتیو آسیب به صورت پیوسته ظاهر می شود). الگوی فعالیت بیماری با دوره های التهاب فعال متناوب همراه با دوره های بهبودی مشخص می شود.
طبقه بندی کولیت اولسراتیو بر اساس میزان درگیری:
- پروکتیت: التهاب رکتوم
- کولیت سمت چپ: التهابی که تا روده بزرگ نزولی گسترش می یابد
- کولیت گسترده: التهاب نزدیک به کولون نزولی
- پروکتوسیگموئیدیت: التهاب رکتوم و کولون سیگموئید
- پانکولیت: درگیری کل روده بزرگ
ظاهرات بالینی: بیماری کولیت اولسراتیو معمولاً با اسهال همراه است که ممکن است با خون یا غیر خون باشد. حرکات روده مکرر و کم حجم است که در نتیجه التهاب رکتوم است. علائم همراه عبارتند از درد شکمی کولیکی، فوریت، تنسموس و بی اختیاری. در بیماران مبتلا عمدتا بخش دیستال درگیر است و بیمار ممکن است یبوست همراه با ترشح مکرر خون و مخاط داشته باشند.
شروع علائم معمولاً تدریجی است و علائم در طی چند هفته پیشرونده می شود. علائم ممکن است تنها به یک دوره خونریزی مقعدی که هفته ها یا ماه ها قبل از آن رخ داده است محدود شود.
شدت علائم ممکن است از بیماری خفیف با چهار بار مدفوع در روز یا کمتر با یا بدون خون، تا بیماری شدید با بیش از 10 بار مدفوع در روز همراه با کرامپ شدید و خونریزی مداوم متغیر باشد.گاهی ممکن است درد در مفاصل بیمار وجود داشته باشد، چراکه کولیت اولسراتیو ممکن است علاوه بر دستگاه گوارش بر سایر اعضای بدن نیز تأثیر گذاشته و منجر به التهاب مفاصل و مشکلات پوستی نیز بشود.
درمان:
هدف از درمان کنترل علائم بیماری و بهبود کیفیت زندگی بیماران است
- آمینوسالیسیلاتها (سولفاسالازین، مزالازین)
- کورتیکواستروئیدها( برای مدت کوتاه استفاده می شوند)
- تعدیل کنندههای سیستم ایمنی (آزاتیوپرین، مرکاپتوپورین)
- داروهای بیولوژیک (اینفلکسیمب، آدالیمومب، اوستکینومب ، ودولیزومب)
- مهارکننده جانوس کیناز (JAK Inhibitor) مانند توفاسیتینیب و اوپاداسیتینیب
- جراحی
داروی اوستکینومب، علاوه بر درمان کولیت اولسراتیو، در درمان کرون ، پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک نیز به کار می رود.
بیماری کرون چیست و چگونه درمان میشود؟
بیماری کرون
بیماری کرون یک بیماری التهابی با علت ناشناخته است که می تواند هر بخشی از دستگاه گوارش از دهان تا ناحیه پری آنال را تحت تاثیر قرار دهد. ماهیت ترانس مورال آن همراه با تنوع درگیری روده ای (یعنی کدام بخش روده تحت تاثیر قرار می گیرد) و تظاهرات سیستمیک و خارج روده ای، باعث ایجاد طیفی از تظاهرات بالینی و عواقب طولانی مدت می شود.
بطور کلی در بیماری کرون ممکن است تمام لایه های روده ملتهب شده و همراه با زخم باشند و التهاب می تواند در هر نقطه از روده رخ دهد. روده بیمار مبتلا به کرون می تواند در بین قسمتهای بیمار و آسیب دیده، قسمتهای سالم و طبیعی نیز داشته باشد.
الگوهای بیماری کرون به شرح زیر است:
- تقریباً 80 درصد بیماران درگیری روده کوچک (معمولاً در ایلئوم دیستال) دارند و یک سوم بیماران منحصراً ایلیت دارند.
- تقریبا 50 درصد بیماران مبتلا به ایلئوکولیت هستند که به درگیری ایلئوم و کولون اشاره دارد.
- تقریباً 20 درصد بیماری محدود به روده بزرگ است.
- تقریبا یک سوم بیماران بیماری پری آنال دارند.
علائم کرون به این شرح است:
- اسهال مزمن
- تب
- درد شکم و نفخ
- شقاق مقعدی
- خون در مدفوع، یا خونریزی دستگاه گوارش هنگام دفع مدفوع
- بیاشتهایی و کاهش وزن
- دفع ناقص، افزایش تعداد اجابت مزاج و بیاختیاری مدفوع
- آبسه و فیستول مقعد
- آرتریت (التهاب مفاصل)
- ضایعات پوستی
- کم خونی
- خارش پوست
- التهاب چشم
- زخم دهان
- احساس خستگی
- راش (دانه هایی مانند جوش که نوعی از بثورات پوستی به شمار می روند.)
- اریتم گرهی (تشکیل گره هایی قرمز رنگ بر روی ساق پا می باشد.)
- تنگی یا انسداد روده
درمان
- داروهای ضد التهاب
- کورتیکواستروئیدها
- داروهای تعدیلکننده سیستم ایمنی (آزاتیوپرین، مرکاپتوپورین)
- آنتیبیوتیکها
- داروهای ضد اسهال
- داروهای بیولوژیک (اینفلکسیمب، آدالیمومب، اوستکینومب، ودولیزومب)
- مهارکننده جانوس کیناز (JAK Inhibitor) مانند اوپاداسیتینیب
- جراحی
داروی اوستکینومب، علاوه بر درمان کرون، در درمان کولیت اولسراتیو، پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک نیز به کار میرود.
بیماری آرتریت روماتوئید چیست و چگونه درمان میشود؟
آرتریت روماتوئید
آرتریت روماتوئید یک بیماری خود ایمنی سیستمیک است، به این معنی که کل بدن را تحت تأثیر قرار میدهد. این اتفاق زمانی رخ میدهد که سیستم ایمنی بدن افراد، بافتهای سالم بدن را به عنوان عوامل خارجی مهاجم اشتباه میگیرد. با پاسخ سیستم ایمنی بدن در برابر این عوامل، التهاب در بافت یا اندام مورد هدف رخ میدهد. در مورد آرتریت روماتوئید، این اندامها میتوانند مفاصل، ریهها، چشمها و یا قلب باشند.
هنوز مشخص نیست چه چیزی باعث ایجاد اختلال در عملکرد سیستم ایمنی بدن میشود. به نظر میرسد که در برخی از افراد، یک سری عوامل ژنتیکی وجود دارد که احتمال بروز این اختلال را بیشتر میکند.
در بیماری آرتریت روماتوئید، آنتی بادیهای سیستم ایمنی به سینوویوم که همان پوشش صاف و صیقلی روی مفصل است حمله میکنند. وقتی این اتفاق میافتد، درد و التهاب ایجاد میشود.درگیری معمولا در مفاصل کوچک محیطی شروع می شود و اغلب متقارن است.التهاب به مرور زمان منجر به تخریب مفصل با فرسایش غضروف و استخوان می شود.
آرتریت روماتوئید (RA) با طول مدت کمتر از 6 ماه، به عنوان RA اولیه خوانده می شود به طور کلی، هدف از درمان در بیماران مبتلا به RA، تشخیص زودهنگام و شروع سریع درمان برای جلوگیری از آسیب غیرقابل برگشت مفاصل است.
علائم آرتریت روماتوئید شامل موارد زیر میباشند:
- درد، تورم و خشکی در بیش از یک مفصل
- درگیری دو مفصل متقارن
- تغییر شکل مفصل
- عدم ثبات در هنگام راه رفتن
- احساس ناخوشی عمومی
- تب
- از دست دادن عملکرد و تحرک
- کاهش وزن
- ضعف
درمان:
داروهای ضد روماتوئید اصلاح کننده بیماری (DMARDs) که معمولاً در درمان RA استفاده می شوند شامل متوترکسات، هیدروکسی کلروکین، سولفاسالازین و لفلونوماید هستند.
از دیگر داروهای موجود در درمان RA عبارتند از، عوامل آنتی TNF که شامل اینفلکسیمب، آدالیمومب و اتانرسپت هستند.
آنتی بادی مونوکلونال ضد CD20 سلول B مانند ریتوکسیماب دسته دیگری است که در درمان این بیماری به کار می رود.
گزینه دیگر، مهارکننده جانوس کیناز (JAK Inhibitor) است که شامل توفاسیتینیب و باریسیتینیب و اوپاداسیتینیب می باشند.
بیماری آرتریت چیست و شیوع آن در دنیا به چه میزان است؟
رمیکید(Remicade)
رمیکید(Remicade) چیست و چگونه اثر میکند؟
یک داروی بیولوژیک ضد التهاب است که برای درمان بیماریهای خودایمنی به کار میرود؛ بیماریهایی که در آنها سیستم ایمنی بهطور اشتباه به بافتهای بدن حمله کرده و موجب التهاب شدید میشوند.
رمیکید یک آنتیبادی مونوکلونال است.
این دارو ازدستهی آنتی TNFα (مهار کننده فاکتور نکروز تومور آلفا) است که به پروتئین TNFα متصل میشود و فعالیت آن را مهار میکند. این دارو در درمان بیماریهای خودایمنی که در آنها التهاب مزمن نقش دارد، به کار می رود.
اندیکاسیون های مورد استفاده برای رمیکید چیست؟
- Crohn’s Disease (Adult) – بیماری کرون بزرگسالان
- Crohn’s Disease (Pediatric) – بیماری کرون کودکان
- Ulcerative Colitis (Adult) – کولیت اولسراتیو بزرگسالان
- Ulcerative Colitis (Pediatric) – کولیت اولسراتیو کودکان
- Rheumatoid Arthritis (with Methotrexate) – آرتریت روماتوئید (همراه متوترکسات)
- Ankylosing Spondylitis – اسپوندیلیت آنکیلوزان
- Psoriatic Arthritis – آرتریت پسوریاتیک
- Plaque Psoriasis – پلاک پسوریازیس
دوز مصرفی رمیکید(Remicade)
دوز مصرفی رمیکید برای اندیکاسیون های مختلف:
- رمیکید (Remicade) دارویی است که بهصورت انفوزیون وریدی (IV infusion) تزریق میشود؛ به این معنا که این دارو پس از آمادهسازی، بهصورت تزریق داخل وریدی طی حدود دو ساعت و صرفاً توسط کادر درمان در بیمارستان یا کلینیک مورد تایید انجام می گردد.
- تزریق این دارو الزاما باید در مراکز درمانی معتبر انجام شود، چرا که بهدلیل احتمال واکنشهای حساسیتی و ضرورت پایش مداوم، انجام تزریق در منزل یا به صورت خودتزریقی مجاز نیست.
- با توجه به شدت بیماری و ارزیابی پزشک معالج، دوز و فاصله بین تزریقها ممکن است تغییر کند.
نگهداری داروی رمیکید (Remicade)
نحوه نگهداری داروی رمیکید(Remicade) :
- ویالهای دارو را در یخچال و در دمای ۲ تا ۸ درجه سانتیگراد نگهداری کنید.
هرگز در فریزر قرار ندهید.
- ویالهای را در جعبه خود نگه دارید تا از نور محافظت شوند.
- دارو را تکان ندهید، زیرا این کار ممکن است باعث آسیب به ساختار دارو شود.
- حدود ۳۰ دقیقه قبل از تزریق، دارو را از یخچال خارج کنید تا به دمای اتاق برسد.
- هر مقدار از داروی باقیمانده که استفاده نشده است، نباید مجدداً مصرف شود و باید دور ریخته شود.
- اگر داروی رمیکید از طریق داروخانه پستی یا پیک برای شما ارسال شده است، آن را در جعبه اصلی خود نگه دارید، اما از داخل باکس خنک کننده (Cold Chain Box) که در آن تحویل داده شده، خارج کنید و سپس در یخچال قرار دهید.
- بهتر است دارو را در قسمت اصلی یخچال و دور از درِ یخچال یا دریچههای خنککننده نگهداری کنید.
- داروی رمیکیدرا دور از دید و دسترس کودکان نگه دارید.