پنومونی (ذات الریه یا سینه پهلو) به التهاب بافت ریه گفته می شود. یکی از شایعترین علل پنومونی به ویژه در افراد مسن باکتری پنوموکوک است. سالانه از هر 20 نفرکه به ذات الریه پنوموکوکی دچار می شوند یک نفر فوت می نماید. علائم پنومونی به سرعت ایجاد می گردد و نهایتا باعث بستری بیمار می شود. علائم پنومونی پنوموکوکی عبارتند از: تعریق بیش از حد، تب بالا، لرز، درد قفسه سینه هنگام تنفس، سرفه های خشک و سپس همراه با خلط. خلط معمولا زرد رنگ است و ممکن است رگه‌های خونی داشته باشد. سالانه در ایالات متحده بیش از سیصد هزار بیمار مبتلا به پنومونی پنوموکوکی در بیمارستان بستری می شوند. پنومونی در هر سنی می تواند رخ دهد ولی در میان افراد بالای 50 سال به مراتب شایع تر می باشد. بررسی ها نشان داده است یکی از مهمترین علت بستری در بیمارستان و مرگ ومیر ناشی از بیماریهای عفونی در سالمندان پنومونی و علی الخصوص پنومونی پنوموکوکی است. افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن قلبی، ریوی، کبدی، کلیوی، آسم، دیابت، افراد سیگاری و الکلی، و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند بیش از سایرین در معرض پنومونی پنوموکوکی هستند. پنومونی پنوموکوکی به عنوان یک عفونت ثانویه یکی از مهمترین علل افزایش مرگ و میر در زمان شیوع عفونت های تنفسی ویروسی مثل آنفلوانزا و کرونا ویروس است.

واکسیناسیون به عنوان مهمترین و موثرترین روش پیشگیری از عفونت های پنوموکوکی محسوب می شود که از دیرباز مورد توجه بوده است. اولین واکسن پنوموکوکی که واکسنی از نوع پلی ساکاریدی بود و از پلی ساکارید کپسول باکتری استخراج شده بود در سال 1911 به جهان معرفی شد و پس از آن در بازه های زمانی مختلف واکسن های پلی ساکاریدی تکامل یافته و در سال 1983 کاملترین نوع واکسن پلی ساکاریدی که 23 ظرفیتی بود و 23 سروتایپ باکتری را پوشش می داد مورد تایید قرارگرفت. از سال 2000 به بعد با معرفی واکسن های کانژوگه که حاوی پلی ساکارید باکتری و پروتئین حامل بودند تحول بزرگی در روند واکسیناسیون پنوموکوکی اتفاق افتاد و ویژگی های واکسنهای کانژوگه و برتری آنها در مقایسه با واکسن های پلی ساکاریدی باعث شد این واکسنها در برنامه واکسیناسیون روتین کشورهای مختلف قرار گرفته و برای تمامی افراد استفاده شوند. از جمله ویژگی های واکسن های کانژوگه که آنها را از واکسن های پلی ساکاریدی متمایز می سازد می توان به قابلیت استفاده در کودکان زیر 2 سال، ایمنی بلند مدت و مخاطی، تاثیر در ایجاد herd immunity و کاهش احتمال انتقال باکتری و کاهش مقاومت آنتی بیوتیکی اشاره کرد.

مهمترین فاکتور خطر در ابتلا به عفونتهای پنوموکوکی سن می باشد. کودکان زیر 5 سال و بزرگسالان بالای 65 سال بیش از سایرین در معرض ابتلا به عفونت های مهاجم پنوموکوکی هستند و به همین خاطر در بیش از 150 کشور دنیا واکسیناسیون پنوموکوکی به طور اجباری برای کودکان و سالمندان انجام می شود. بر اساس توصیه WHO و CDC در تمامی افراد بالای 65 سال جهت پیشگیری از بیماریهای کشنده پنوموکوکی به ویژه پنومونی تزریق واکسن پنوموکوک مورد تاکید قرار گرفته است.

علاوه بر افراد بالای 65 سال، بیماران مبتلا به انواع بیماری های زمینه ای به ویژه افراد مبتلا به نقص در سیستم ایمنی (از جمله نقص سیستم ایمنی وراثتی، بیماران HIV، بیماران طحال برداری شده و کاندید دریافت حلزون شنوایی)، بیماران مبتلا به انواع بیماری های مزمن قلبی و عروقی، بیماریهای مزمن ریوی، بیماران دیابتی، بیماریهای مزمن کلیوی و کبدی، بیماران پیوندی، بیماران مبتلا به انواع سرطانها و بیماران مصرف کننده داروهای کورتونی و سرکوب کننده سیستم ایمنی نیز در معرض عفونتهای پنوموکوکی هستند و بنا بر توصیه مراجع بین المللی از جمله CDC واکسیناسیون با استفاده از واکسن PCV13  در این بیماران باید به طور ویژه در دستور کار قرارگیرد.